085-7600023

Blogarchief van Psycholoog Gooi

Op deze pagina vind je alle blog berichten en artikelen die ik op deze site gepubliceerd heb. Mijn meest recente post staat bovenaan. Als je een reactie wilt achterlaten bij een bepaald artikel, dan kun je op de titel daarvan klikken zodat je op de pagina van het betreffende artikel zelf komt. Daar kun je vervolgens reageren.

In deze blog beschrijf ik het bekende verhaal van “De Reis van de Held”. De 7 stappen helpen je om een nieuwe dimensie toe te voegen aan je leven die je meer in lijn brengt met het pad wat je in je leven wilt bewandelen.

Wil je dit pad bewandelen? Dan kun je mee gaan op een van mijn retraites of kiezen voor individuele begeleiding. Het proces is als het bewandelen van de reis van de held. Je voelt een bepaald verlangen, gaat op reis en komt vervolgens jezelf tegen.

Hoe gaat het in zijn werk
Ik begeleid je van de plek waar je vandaan vertrekt, richting je blokkades, om vervolgens door je blokkades heen te breken en verbinding te maken met diepere lagen in jezelf. Daarnaast help ik je verder naar de volgende stap. De volgende stap ligt meestal iets buiten de comfortzone. Binnen de comfortzone voelt het vertrouwd en verandert er niet zo veel. Iedereen komt uit een andere fase, met andere vraagstukken en een andere state of mind. Ik begeleid je bij het proces om nieuwe dingen te ervaren, te doorvoelen en te beleven. Hierdoor ervaar je meer innerlijke balans en meer keuzevrijheid.

Wat levert het je op
Ik hoor vaak terug van mensen dat ze daarna hun leven en zichzelf anders ervaren: rijker, kloppender, betekenisvoller, ruimtelijker, onafhankelijker, congruenter, energieker, creatiever, zelfverzekerder, dankbaarder, helderder, meer gefocust.

De oorsprong van De Reis van de Held.
De schrijver en hoogleraar mythologie Joseph Campbell wijdde zijn leven aan het onderzoeken van oude mythen, sprookjes en andere verhalen. Het algemene thema dat hij ontdekte noemde hij treffend ‘De Reis van de Held’. Deze Reis van de Held beschrijft in essentie de ‘levensreis’ of spirituele zoektocht die iemand aangaat op zoek naar zijn of haar eigen identiteit.

In ieder mens zit een diep verlangen zichzelf te zijn – of meer te worden.
Om je leven in te richten op basis van jouw behoeften en volgens je eigen visie. Je niet bovenmatig te laten leiden door de verwachtingen van je omgeving, onverwerkte emoties of belemmerende patronen van vroeger. Om je eigen identiteit verder te ontdekken en ontwikkelen.

Het daadwerkelijk invulling geven aan je verlangen gaat niet zonder slag of stoot.
Ongetwijfeld kom je op je reis naar jezelf beren op de weg tegen. Je komt intern in aanraking met je eigen weerstand en emoties en ook extern stuit je op je portie weerstand.

In zijn Reis van de Held onderscheidt Campbell zeven stappen.
Hieronder staan de zeven stappen kort toegelicht:

1. Oproep tot het avontuur
De reis begint met een gebeurtenis – meestal iets onverwachts – die ons verlangen wekt. We worden wakker geschud, geroepen en uitgenodigd om op weg te gaan. Het is eigenlijk een wake up call. Iets heeft je getriggerd: dat kan een plotselinge flinke verandering in je leven zijn (ontslagen, scheiding, ongeluk, ziekte, traumatische gebeurtenis) maar ook een toevalligheid (je ziet iets, leest iets, er doet zich een situatie voor).

Je bent even wakker geschud en voelt vrij helder dat er iets belangrijks op het spel staat voor je. Iets wat jouw leven een andere richting gaat geven...

2. De overwinning van weerstanden
Na de wake up call ontstaat twijfel. Weerstand en verlangen strijden. Angst en opwinding wisselen elkaar af.

3. Magische helpers langs de weg
Als de held heeft besloten zijn weg te kiezen, vindt al snel een ontmoeting plaats met een gids. Iemand die het onbewuste bewust kan maken, waardoor er meer keuze mogelijkheden ontstaan.

4. De wachters aan de drempel
De held is op de grens van zijn comfortzone gekomen. Het overschrijden van die grens betekent het ontmoeten van je angst. Maar voor iedereen die over moed en bekwaamheid beschikt, zal het gevaar wijken.
De Oversteek vindt plaat als het verlangen ontwaakt is en je voelt dat er nog maar 1 keuze te maken is: in beweging komen.

Het voelt misschien als een enorme sprong in het diepe, terwijl je terugkijkend het misschien gewoon een drempel was die je overstapte. De reis begint met de eerste stap, maar om te starten heb je een enorme stap voorwaarts gemaakt. En ook nog in de goede richting... Je weet niet precies wat je te wachten staat maar je vermoedt dat er nog wel wat gaat gebeuren. Iedere held kent zo zijn beproeving tijdens de reis.

5. De weg der beproevingen
Zodra de held de drempel heeft overschreden – en daarmee zijn comfortzone heeft uitgebreid – betreedt hij een droomlandschap vol vreemde, veranderlijke en tweeslachtige vormen. Al deze externe vormen staan symbool voor zijn eigen innerlijke angsten. Met het onder ogen zien van de vormen, ziet de held zijn eigen angsten onder ogen. ‘Alles wat je buiten tegen komt is een uiting van wat je van binnen nog niet hebt verwerkt’, zei Jung al.

Het avontuur is begonnen... Er komen meevallers en tegenvallers, draken en monsters. Je wordt flink getest... Dit klinkt natuurlijk als de minst plezierige fase van de Reis, we zitten niet te wachten op allerlei testen en beproevingen want de reis in zichzelf is al spannend genoeg.

De Beproeving zal vaak voelen als een soort test of je er echt klaar voor bent en of je het echt wilt. Soms heb je bondgenoten maar vaak voelt het ook eenzaam.
Voorbereiden helpt maar deels want de echte beproevingen komen vooral onverwachts en vaak uit onverwachte hoek.

Alert in het hier en nu zijn geeft de meeste kans op succes. Dit is de fase waarin je bewustzijn verruimt en plaats maakt voor het Elixer. Handelen is in deze fase belangrijker dan denken zodat je snel in aanraking met het Elixer kunt komen.

6. Het elixer
Hier is het allemaal om begonnen: het bemachtigen van het Elixer. Dat kan iets echt tastbaars zijn (een huis of nieuwe baan) maar ook een bepaalde betekenisvolle ervaring (waarden, eerlijkheid, trouw aan jezelf) of een verandering van de situatie (loslaten, andere richting, ergens voor staan, je mening geven). De held is een heel mens geworden. Zijn rol in de samenleving (ego) is één geworden met de kracht van zijn innerlijke wezen (zelf).

Kortom, het Elixer staat symbool voor waar jouw Reis om begonnen is. Misschien niet helemaal in die vorm die je voor ogen had maar het heeft iets waardevols opgeleverd en het geeft je leven vanaf dat moment een andere richting.

7. De terugkeer naar de wereld
Net zoals de tocht van een bergbeklimmer pas goed is afgelopen als hij weer veilig beneden aan de berg staat, is de reis van de held pas afgelopen als hij weer is teruggekeerd naar zijn eigen wereld. Hij wordt hierbij geconfronteerd met de ‘botsing’ met de wereld. Hoe vertaalt de held zijn inzichten naar de wereld? Hoe brengt hij het geleerde over? “Hoe vertelt hij opnieuw wat al duizendmaal juist verteld is, maar verkeerd begrepen?”

Dit is de laatste taak van de held.

Geniet van de reis en geef jezelf de tijd en de ruimte om dit als natuurlijk onderdeel van je leven te maken, want ergens voel je het al aan... eens klopt de volgende Wake Up Call weer aan jouw deur ....
Geplaatst op 19 Jun 2017 door Jacqueline


In dit blog lees je hoe ik mijn intuïtie volgde. Hoe ik mezelf opnieuw ontdekte, het spirituele pad durfde te volgen en wat mij heeft geholpen om me innerlijk vrij te voelen. En hoe ik nu mensen help om vanuit innerlijke vrijheid in het leven te staan.



Mijn werk als psychotherapeut
In mijn vorige blog vertelde ik over de keuzes die ik in mijn leven maakte doordat ik mijn intuïtie ging ontwikkelen en daardoor ook kon volgen. In die periode had ik een bloeiende praktijk voor Integratieve kinder-, psycho- en hypnotherapie in Amsterdam. Ik schreef voor allerlei landelijke bladen en vanuit diverse plekken kwamen mensen naar mijn praktijk om hun kind of zichzelf op weg te laten helpen om weer in balans te zijn. In die tijd was ik tevens docent aan de Nederlandse Academie voor Psychotherapie en gaf ik trainingen als bewustzijnstrainer bij Move a Mountain bewustzijnstrainingen.

De therapie route is een weg van A naar B. Iemand komt met een probleem binnen en we inventariseren samen wat diegene daarvoor in de plaats wil. Vervolgens help ik met verschillende interventies en ‘liefdevolle confrontatie’ om de verandering te bewerkstelligen. Het fijne van deze vorm van therapie is dat het kortdurend is dus met gemiddeld 5–15 sessies gaat iemand helemaal blij weer de deur uit.

Mijn werk als bewustzijnstrainer
Het werk van bewustzijnsontwikkeling daarentegen gaat er in beginsel van uit dat het al goed is, dat jij al goed bent en dat je niet hoeft te veranderen. Je kunt je waarschijnlijk wel voorstellen dat als ik na een training terug kwam in mijn praktijk of voor de klas stond om les te geven ik even moest schakelen.

Ik volgde mijn intuïtie
Mijn intuïtie volgend liep ik op een dag een spirituele boekwinkel in, Himalaya, die helaas niet meer bestaat. Zo pakte ik ook een boek geheel op mijn intuïtie. Het was het boek ‘Big Mind Big Heart’ van Genpo Roshi. Ik bladerde in het boek en was meteen verkocht. Niet veel later had ik het boek uit en in de weken erna liet ik het boek vaak zien aan mijn collega’s op de Academie. Vervolgens bedacht ik me dat als ik er zo enthousiast over was, dat er wellicht wel meer over te vinden was. Op de website ontdekte ik dat er een 8-daagse facilitator training was in Salt Lake City, Verenigde Staten. Niet veel later zat ik in het vliegtuig voor de opleiding.

Wat ontdekte ik?
Nu ben je wellicht benieuwd waarom ik daar zo enthousiast over was. Dat zal ik je uitleggen. Ik schreef al dat de route van de psychotherapie een route is van A naar B. En dat het werk van bewustzijnsontwikkeling er van uit gaat dat alles al goed is. Genpo Roshi had, met de Voice Dialogue techniek als basis, een methode ontwikkeld die beide werelden met elkaar verbond en daar bovendien nog iets wezenlijks aan toevoegde.

Studeren tussen de monniken

In Amerika verbleef ik tijdens de training in het Zen centrum van Salt Lake City. Voordat ik weg ging had ik nog even een introductie les mediteren genomen ter voorbereiding, dat leek me wel handig. En dat bleek een goed idee te zijn want ik kwam tussen de monniken in zwarte mantels te zitten tijdens urenlange meditaties en ik weet nog dat ik dacht ‘dit zou mijn moeder eens moeten zien’.
In de psychotherapie wordt veel met delen van de persoonlijkheid gewerkt. Bijvoorbeeld het blije, gefrustreerde, eenzame of boze deel. En dat is handig want als alles wat je doet, voelt of zegt aanvoelt als ‘jezelf’ dan kun je er niet mee werken. Als je er naar kunt kijken dan kun je er contact mee maken, mee praten als het ware. En dat deel geven wat het nodig heeft, zodat jij weer in balans komt.
Bij de Voice Dialogue techniek gebeurt dat ook. En wat Genpo Roshi daar aan toevoegde is dat je niet alleen in contact kunt komen met de delen van het ego of van het zelf, maar ook met de delen van het niet-zelf. We gaan dus nu richting het gebied van dualiteit en non-dualiteit. Als dit nieuw voor je is, wat ik me zo kan voorstellen, dan heeft dit wat uitleg nodig.

Non-dualiteit?!

Non-dualiteit heeft te maken met iets dat groter is dan jezelf, wat moeilijk is om te beschrijven of uit te leggen. Het is een gevoel van eenheid. Dat kun je bijvoorbeeld ervaren in de natuur. Mensen met een bijna-dood ervaring hebben dit ook meegemaakt en hierdoor is hun leven vaak fundamenteel veranderd. Ze praten op een andere golflengte, omdat ze een doorkijkje hebben gehad over leven en dood. Als je zo iemand kent in je omgeving herken je dit misschien. Of als je zelf een eenheidservaring hebt gehad, dan weet je waar ik naar verwijs.


Een ervaring die mijn leven fundamenteel veranderde

In het zen centrum leerde ik de methode van Genpo Roshi, Big Mind Big Heart, kennen en werd er in opgeleid. In de avond zaten we dicht bij de Zenmeester, terwijl hij de methode op een diepgaand niveau liet ervaren door de kleine groep aanwezigen. Dit was voor mijn een ervaring die mijn leven op een fundamenteel niveau verandert heeft.
Ik heb dingen ervaren waarvan ik niet wist dat ze bestonden of mogelijk waren en die me raakten met een gevoel van grote dankbaarheid. Ik vat dit vaak samen als ‘spiritualiteit’ als ik er naar verwijs. Veel mensen hebben dan het beeld van zweverig en kunnen zich er geen voorstelling van maken. En dat is ook lastig, je kunt er over lezen maar het gaat erom dat je het zelf gaat het vooral ervaren.

Het ego loslaten als bestuurder van mijn leven
Het belangrijkste inzicht is denk ik dat ik lang heb gedacht dat mijn ‘ego-ik met veel wilskracht en intelligentie’ achter het roer van mijn leven stond. Dat bleek uiteindelijk toch anders uit te pakken. Door de jaren heen heb ik tal van ervaringen gehad die mijn leven hebben verrijkt. Elke keer vanuit een ander perspectief, maar wel eindigend in hetzelfde gevoel. Het gevoel dat ik verbonden ben met het universum, met alles wat leeft. Dat heeft er ook voor gezorgd dat ik minder ben gaan oordelen, omdat dit principe uitgaat dat alles 1 is. En als alles 1 is, is de ander ook een deel van jou. Nou goed ik zal niet verder afdwalen, anders haak je misschien af. Maar nogmaals gezegd, je moet het ervaren. Dat is de sleutel en het zal je leven compleet veranderen.


Mijn ego is dus niet degene die aan het roer staat, maar het is ik zal maar zeggen een veel groter bewustzijn wat de ruimte heeft gekregen. Door alle dingen die moeten en alle oordelen zoveel mogelijk los te laten, ontstaat er een enorme innerlijke ruimte. En daarnaast ook het besef dat we met zijn allen verbonden zijn, een soort oneindige ruimte waarin alles plaats vindt. Dat betekent dat ik me steeds meer laat leiden door mijn intuïtie, luister naar mijn hart en daarmee mezelf de gelegenheid geef mijn vrije zelf te leven.


Innerlijke vrijheid en zijn wie je ten diepste bent
Bewustzijnsontwikkeling, spiritualiteit, yoga en meditatie helpen je om innerlijk vrij te worden, te worden wie je ten diepste bent. Ik geef af en toe Voice Dialogue workshops om mensen hiermee kennis te laten maken en ik gebruik dit weten en deze kennis ook tijdens de yoga lessen en de individuele Life Coaching gesprekken.

Kwetsbaar durven zijn en thuiskomen bij mezelf.

Het brengt ook veel kwetsbaarheid met zich mee, omdat ik allerlei maskers en façades loslaat. En dat betekent als ik in een zakelijke omgeving ben dat ik veel meer de diepte in ga met mensen. Veel mensen merken vrij snel aan mij dat ik hierin thuis ben en me op mijn gemak voel, terwijl ze zelf vaak in een omgeving werken waarin ze vooral hun hoofd volgen en doen wat er gedaan moet worden.

Ik ben dus opnieuw thuisgekomen bij mezelf. Iets dat ik jou ook van harte gun en waar ik mijn levenswerk van heb gemaakt. Ik hoop dat dit blog je inspireert om meer vanuit jouw innerlijke vrijheid te gaan leven. Als je hier vragen over hebt of je wilt dit ervaren dan hoor ik het graag.

Met dankbare groet,
Jacqueline
Geplaatst op 23 Nov 2016 door Jacqueline



In dit blog beschrijf ik waarom het fijn is om niet te voelen en hoe ik als gevoelig meisje mijn zakelijke masker ontwikkelde. Wat ik vervolgens heb gedaan om in contact te komen met mijn gevoel en hoe het leven mij daarbij geholpen heeft. Ik beschrijf hoe je kunt leren voelen aan de hand van een metafoor over leren skiën. Ik stel jou een aantal reflectieve vragen en geef tenslotte een aantal praktische tips waarmee je je gevoelsleven kunt ontwikkelen.

Van een gevoelig kind naar een perfectionistische volwassene

Voor mij veranderde mijn wereld, en dus ook ikzelf, eind lagere/begin middelbare school. Ik kreeg door dat het belangrijk was om goede cijfers te halen, een diploma en een goede baan. Dat vond ik letterlijk benauwend zo af en toe. Ik had last van astmatische bronchitis en herinner me nog die keer dat ik flauw viel en een ander moment waarop ik hyperventileerde en dacht dat ik dood ging.
Oorspronkelijk was ik een gevoelig kind dat veel indrukken binnenkreeg. En ik verschoof naar een perfectionistisch kind met goede prestaties dat zich steeds meer afsloot van haar gevoel. Dat is uiteraard geleidelijk gegaan en veelal onbewust. En dat maakt dat ik me later gemakkelijk met mijn zakelijke uiterlijk en doelen kon identificeren.

De balans tussen resultaten behalen en teamspirit
Toen ik 28 was had ik mijn eerste leidinggevende functie en ook toen was de focus vooral gericht op het behalen van resultaten. Een aantal jaren daarvoor had ik bij een Amerikaans bedrijf gewerkt en daar geleerd hoe je dat het beste kon doen. Gelukkig was het team een groep mensen met het hart op de tong en we hebben heel wat afgelachen met elkaar. En zo was er toch een, onbewuste, balans.

De ui afpellen
In die tijd kreeg ik een management development traject aangeboden. Ik genoot van de reflectie en het zelfonderzoek en veel onbewuste dingen werden bewust. Persoonlijke ontwikkeling wordt wel eens vergeleken met een ui afpellen en je zou kunnen zeggen dat dit de eerste laag was. Veilig genoeg en toch interessant genoeg om me te ontwikkelen.
Na een scheiding, verhuizing, conflicten op het werk, een nieuwe baan en zieke mensen om mij heen kreeg ik een burn-out die de volgende hefboom was naar een rijker gevoelsleven. Al die life-events hebben me daarbij geholpen en leidden tot zelfonderzoek, de tweede laag van de ui.

Welk gevoel wordt er niet gevoeld?
Ik ging me door middel van persoonlijke ontwikkeling en bewustzijnstrainingen verdiepen in mezelf. Vervolgens besloot ik mezelf om te scholen tot Integratieve Kindertherapeut en Psycho/Hypnotherapeut. Tijdens die opleidingen is de centrale vraag: “welk gevoel wordt er niet gevoeld”.
Een belangrijk onderdeel van deze opleidingen is zelfontwikkeling en therapeutische ontwikkeling. Ik opende mezelf steeds meer. Ik leerde voelen en werd intuïtiever. Inmiddels leef ik vanuit mijn kern en zijn voelen en intuïtie mijn kompas geworden.

Leren voelen is net als leren skiën

Ik ontdekte waarom leren voelen net is als leren skiën. Als je leert skiën dan vertelt de skileraar dat je druk moet zetten op je onderste been en dat je met je heupen naar de berg moet draaien. In het begin is dat nog niet zo belangrijk, maar naarmate het steiler wordt wel. En als je een skiër bent dan herinner je nog vast wel die momenten dat als het steil werd dat je dat dan juist niet deed, omdat je bang was. Ik in ieder geval wel.
Leren skiën bouw je rustig op, net als leren voelen. Dus in het begin is het nog vlak en zijn de pistes nog wijd. Daarna wordt het steiler en smaller. Soms is de piste bobbelig, met hoge pieken en diepe dalen en dan kun je het beste flexibel meeveren en er in gaan. Ga je dan in je hoofd of verstijf je, dan ga je verschrikkelijk vallen. Belangrijk is dus dat je er in durft op te gaan, daardoor ontspan je en dan verandert je perceptie van de situatie. Waar je eerst angstig bovenaan de buckelpiste staat en kijkt naar die enorme vlakte met heuvels, merk je als je er eenmaal midden in bent dat je er ook veel energie van krijgt en dat je in flow raakt.

Je techniek groeit met je mee, net als de behoefte om steeds meer pistes te bedwingen. En daar houdt de vergelijking met leren voelen op. De meeste mensen voelen niet de behoefte om steeds meer te voelen, omdat ze eenvoudig weg niet van de blauwe piste af durven. En dat is natuurlijk jammer, want we weten dat als je in een mooi gebied wilt rondskiën je ook zwarte en rode pistes nodig hebt om te kunnen genieten van het mooie landschap. Je verbreed letterlijk je horizon en komt op plaatsen waar je nooit eerder bent geweest, waardoor je nog intenser kunt genieten.

Waarom zou je meer willen voelen?
Je gevoel voelen is onbekend gebied, soms met voorbeelden uit je omgeving die niet inspirerend zijn. Mensen kunnen soms erg ‘overdreven’ hun gevoel uiten en om die reden houd je het misschien liever binnen.
Toch ken je waarschijnlijk ook wel die inspirerende, charismatische mensen vol warmte en zelfvertrouwen. Dat zijn mensen waarbij de energie stroomt, niet alleen van binnen maar ook naar buiten. Daar krijg je energie van. Mensen die contact hebben met hun gevoelsleven laten hun gevoel en dus ook hun energie stromen.
Als je daarentegen kijkt naar mensen ‘die in hun hoofd wonen’ die zien er vaak wat meer rigide uit, houden het allemaal wat zakelijker en zullen je nooit vragen stellen over hoe jij de dingen beleefd. Deze mensen hebben innerlijke blokkades, hun energie zit op sommige plekken letterlijk vast. Dit kan zich uiten door mentale of fysieke klachten, vervelend gedrag en verlies van energie.

Aan jou de volgende vragen:
- Stroomt jouw energie vrijelijk?
- Heb jij contact met je gevoelsleven?
- Ben je zowel thuis als op je werk in staat om verbinding met mensen te maken?
- Durf jij jezelf helemaal te laten zien, precies zoals je bent?
- Doe jij datgene waarvan je energie krijgt?
- Laden mensen zich op aan jou?
- Sta je met energie op en kom je nog met voldoende energie thuis?
- Ben je in verbinding met jouw passie en weet je wat jouw toegevoegde waarde is?

Tot slot nog een aantal tips om meer met je gevoelsleven in contact te komen:
- Irritatie is een goede ingang. Als je je irriteert aan iemand dan kun je in plaats van je standaard reactie eens even stil staan om te ontdekken wat je voelt.
- Life-events kunnen ook helpen. Heb je te maken met een overlijden, een scheiding, wisseling van baan, problemen met een van je kinderen? Blijf dan niet doorgaan in de overlevingsstand, maar neem de tijd om te voelen.
- Voelen heeft te maken met aarden, letterlijk. Ga eens wat vaker wandelen, zet je telefoon uit en kijk om je heen.
- Koffie, roken en suiker dempen je gevoel. Laat dit eens een week staan en kijk dan is wat je voelt.

Ik kijk uit naar je reactie.

Een groet uit mijn hart,

Jacqueline



Geplaatst op 22 Nov 2016 door Jacqueline



14-jaar geleden was ik een ervaren, snelle en succesvolle zakenvrouw. Met het bedrijf waar ik voor werkte ging het steeds minder: er volgde reorganisatie en ontslagen. En ik was moe. Dood moe. In deze blog vertel ik je mijn persoonlijke verhaal hoe ik in mijn burn-out terecht kwam, hoe ik er uit ben gekomen en hoe ik mijn leven een andere wending gaf.

Regelmatig ga ik in retraite. Heerlijk vind ik het om tijd en aandacht voor mezelf te hebben. Even weg te stappen uit het dagelijks leven, de drukte, het moeten en het willen. Inmiddels heb ik diverse zen retraites en stilte retraites gedaan, waarvan de langste 10 dagen was met gemiddeld 10 uur meditatie per dag.

Als ik terugkijk, had ik mijzelf veel eerder dit soort retraites moeten gunnen. Heb jij al eerder een retraite gedaan en herken je dit gevoel? Of snak je naar een periode om te ‘resetten’ door een ingrijpende verandering in je leven zoals reorganisatie, ontslag, echtscheiding of overlijden van een dierbare?

Op retraite om aan mijn burn-out te werken

De eerste retraite was naar aanleiding van mijn burn-out in 2001. Na ruim 12 jaar werken in een commerciële omgeving met targets, reorganisaties en ontslagen was voor mij de koek van het een op het andere moment op.

Aanvankelijk weet ik mijn vermoeidheid aan allerlei omgevingsfactoren. Er waren ziektes bij familie en vrienden. Ik reed van hot naar her om ze allemaal te bezoeken. Die ziektes gingen over kanker, hartproblemen en het raakte me diep dat mensen waar ik van hield kantje boord lagen.

Uiteindelijk bleek de burn-out over mezelf te gaan. Door mezelf jaren lang in een prestatie omgeving neer te zetten, kende ik mezelf alleen nog maar als die snelle zakenvrouw. Er was een burn-out nodig voor mij om weer in contact te komen met wie ik nog meer was en wie ik ten diepste ben.

Het stadium van rustig aandoen was ik gepasseerd

Aangezien ik iemand ben die overal vol voor gaat en nee als startpunt ziet om ja voor elkaar te krijgen, ben ik aanvankelijk ook zo met mijn burn-out omgegaan. Het duurde zeker twee maanden voordat ik überhaupt accepteerde dat ik het had. ‘Toevallig” had een vriendin twee weken voor het moment dat ik uitviel gezegd dat zij een psychologe kende waar je ook terecht kon voor zingevingsvraagstukken. Dat leek mij wel interessant en een afspraak was snel gemaakt.

Tegen de tijd dat de afspraak aan de orde was had ik mijn werk opgebeld en snikkend aangegeven dat het tijd werd om wat rustiger aan te doen. Tijdens een gesprek bij mij thuis, dat snel op dat telefoongesprek volgde, werd mij compassievol medegedeeld dat ik het stadium van rustig aandoen al ver had overschreden. Ik moest met onmiddellijke ingang thuisblijven om te onderzoeken wat er met me aan de hand was.

Een lange lijst van oorzaken

De psychologe hield zich niet alleen bezig met zingevingsvraagstukken, maar ook met burn-out. De vragenlijst waarop ik kon aankruisen welke ‘life events’ ik had meegemaakt die konden leiden tot burn-out, was langer dan ik had kunnen bedenken.

Ik had echt geen idee wat de oorzaken zouden kunnen zijn die te maken hadden met mijn eigen leven. Op de lijst stond onder meer verhuizing, trouwen, echtscheiding, ontslag, problemen met je leidinggevende, reorganisatie, ziekte bij familie of vrienden en ga zo maar door. Ik ben op een gegeven moment maar opgehouden met aankruisen. Het drong langzaam tot me door. Ik was aan de beurt.

De eenzaamheid en het verdriet

Vanaf dat moment duurde het nog een maand of twee voordat ik accepteerde dat ik burn-out was en dat er niets anders op zat dan me er bij neer te leggen. Vastbesloten dat ik me er wel uit kon werken ging ik vol enthousiasme in retraite, naar Frankrijk.

Ik herinner me nog de huilbuien in de auto onderweg daar naar toe. Ik nam afscheid van vrienden en familie, terwijl mijn prachtige leaseauto over de weg voort raasde. Ik voelde me eenzaam. Wat ik me vooral herinnerde van die periode is dat niemand me echt begreep en ik zelf begreep het ook niet dus tja…

Mezelf opnieuw ontdekken

In Frankrijk aangekomen ging er een nieuwe wereld voor me open. Ik leerde te mediteren, merkte dat ik met de energie die ik voelde in mijn handen mijn maagpijn kon helen en ontdekte via diverse behandelingen hoe ik omging met stress.

Vooral de haptonomie sessies herinner ik me nog goed. Het was de bedoeling dat ik contact maakte met de pijn, zodat ik de pijn kon loslaten. In plaats daarvan bewoog ik er van af. Een levensles. Een pijnlijke, letterlijk.

Dat was het begin van diepgaand zelfonderzoek waarin ik weer heb leren voelen. Ook ontdekte ik mijn intuïtie kwam en leerde daar steeds meer op vertrouwen. In de jaren die volgden heeft dat proces zich steeds verder verdiept.

In retraite

Na de eerste retraite in Frankrijk heb ik me een aantal jaren ondergedompeld in persoonlijke ontwikkelingstrainingen. Dit waren blokken variërend van 3 tot 6 dagen achter elkaar gedurende een periode van 2 jaar. Die trainingen waren opgebouwd uit lichaamswerk in de ochtend gevolgd door een ontbijt. Daarna was er een groepsbijeenkomst.

Ik herinner me nog mijn nieuwsgierigheid naar wat ik over mezelf zou gaan ontdekken. De onzekerheid ook over wat ik tegen zou komen. En tegelijkertijd merkte ik dat ik gefascineerd werd door het proces waarin de mensen in mijn groep zichzelf tegenkwamen.

Door middel van allerlei technieken zoals visualisaties en creatieve werkvormen werden dingen naar boven gehaald. Vakkundig werden we begeleid in een proces van ontdekking en heling. Het ging dus niet om praten ‘over’ maar over voelen en ervaren.

Ik gaf mijn leven een 180 graden draai

Ik vond het prachtig om dat proces van iedereen te volgen en er ontstond een diep verlangen om dit soort processen zelf ook te kunnen begeleiden. Ik wilde wel een degelijke achtergrond hebben om dit te kunnen doen en koos daarom, dit keer gebaseerd op mijn gevoel en intuïtie, voor twee 4-jarige opleidingen bij de Nederlandse Academie voor Psychotherapie in Amsterdam.

In deze periode die ruim tien jaar duurde heb ik veel mensen geholpen om zichzelf op diep niveau te ontmoeten. Ik ben uiteindelijk ook docent geworden op de opleiding en trainer in persoonlijke ontwikkeling van verschillende mensen uit het bedrijfsleven. Daarnaast heb ik acht jaar een zelfstandige praktijk gehad voor kinder- psycho- en hypnotherapie.

Een zeer verrijkende periode in mijn leven en een periode waarin ik veel voor andere mensen heb mogen betekenen.

Het is een dankbaar proces om anderen bij hun kern te brengen, iedere keer weer. Ik ga nog steeds op retraite voor mijn eigen proces. Daarnaast organiseer ik zelf ook retraites en neem ik anderen mee om zichzelf weer te vinden, beschikking te krijgen over hun vastgezette energie en opnieuw levensgeluk te ervaren.

Wat is jouw manier om tijd en aandacht voor jezelf te hebben? Om even weg te stappen uit het dagelijks leven, de drukte, het moeten en het willen?

Ik ben heel benieuwd naar jouw ‘me-time momenten’ en/of de uitdagingen die je hebt om echt tijd voor jezelf te maken. Deel ze hieronder door te reageren of stuur mij een email als je dat liever persoonlijk deelt. Ik geef je graag tips die jouw helpen de stress uit je leven te halen.

Warme groet,

Jacqueline
Geplaatst op 07 Nov 2016 door Jacqueline



Deze blog gaat over depressie. Nou niet bij uitstek een prettig onderwerp om te lezen, laat staan om over te schrijven. En toch is het belangrijk dat er dingen over gedeeld worden voel ik. Ik vertel in dit blog over mijn eigen depressieve gevoelens en wat ik gedaan heb om daar uit te komen. En ik vertel over hoe mooi het leven van iemand eruit ziet na een depressie.

Het verschil tussen een depressie en depressieve gevoelens
Het verschil tussen depressieve gevoelens en een depressie is dat depressieve gevoelens komen en gaan. Je maakt dingen mee, dat vind je rot en daar voel je je wat somber over, dat vind je niet fijn en dat gaat weer voorbij. Een depressie daarentegen blijft langer hangen als een zware wolk of zware wolken, donkere luchten die gewoon dagenlang, soms wekenlang, soms wel maandenlang blijven hangen.

Het effect voor de omgeving
Het is voor de persoon zelf heel moeilijk en voor de omgeving vaak nog veel meer. Of misschien wel evenveel. Ze voelen zich machteloos en proberen van alles om iemand er uit te halen. Ze proberen met man en macht alles te doen wat in hun vermogen ligt om degene waar ze van houden uit de depressie te halen. Het is een lange weg die aan ze vreet, waardoor ze zelf ook somberder worden, instabiel en soms ook fysieke klachten krijgen van de spanning die het met zich mee brengt. Uiteindelijk gaat het hier ook over balans, dat je niet alleen voor de ander gaat zorgen, maar dat je ook blijft kijken wat je zelf nodig hebt en dat je de zon ook voor jezelf kan laten schijnen. Soms helpt letterlijk afstand nemen door een weekendje weg te gaan en weer te genieten van de kleine dingen van het leven. En doordat jij het dan los laat kan degene die depressief is weer meer ruimte voelen, in plaats van het schuldgevoel dat er is omdat de ander zo graag wil dat het anders wordt en jij het nog niet anders kan.

Bang zijn voor depressie
Mijn eigen ervaring met depressieve gevoelens is van nog niet zo heel lang geleden. En ik weet nog toen ik student was aan de Nederlandse Academie voor Psychotherapie dat we een boekje hadden van Alice Miller, het drama van het begaafde kind. De helft van het boekje ging over de kwaliteiten die je hebt waardoor je therapeut wordt zoals gevoelig zijn, intuïtief, af kunnen stemmen op mensen, zorg voor mensen hebben, je niet begrepen voelen als kind door je omgeving omdat je zo gevoelig bent, en daar je weg in vinden. Dat paste als een handschoen en dat ging helemaal over mij. Het tweede deel van het boekje ging over depressie en dat tweede deel heb ik nooit willen lezen. En voor een therapeut betekent dat dat dan in je schaduw zit. Dat betekent dat depressie of depressieve gevoelens niet het gebied is waar je wil zijn, daardoor ontken je dat je het hebt en dat is zo sterk dat je er zelfs niets over kunt lezen. Natuurlijk wist ik dat wel, omdat ik daarvoor in opleiding was als therapeut, dat daar wat zat. En het heeft best lang geduurd voordat ik daar wat mee kon.

Mijn eigen ervaring met depressie
Tot eind februari 2015 een goede vriend van mij zelfmoord pleegde. Het kwam plotseling, het kwam onverwacht en van alle mensen die ik ken was hij de laatste van wie ik had verwacht dat het zou gebeuren. Ik heb veel verdriet gehad, acuut, ik was helemaal kapot van het nieuws. Ik geloofde het niet. Het was teveel om te kunnen bevatten. Ik heb alleen maar gehuild. En vervolgens probeerde ik ook door te gaan. Ik zat net op een nieuwe opdracht als interim manager en ging samen met een collega een organisatie verandering doorvoeren. Dus het was belangrijk dat we dat vanaf dag 1 goed gingen neerzetten. En dat heb ik gedaan zo goed en zo kwaad als dat ging. En op het nippertje las ik de rouwkaart waar op stond dat ik nog een half uur had om op het afscheid te komen, terwijl de reistijd ook een half uur was. Dus ik ben meteen in de auto gestapt om hem nog te zien en gedag te zeggen. En toen ik hem daar zag liggen geloofde ik het zeker.

Omgaan met het verdriet na de zelfmoord van een goede vriend
En in de periode daarna ben ik op de overlevingsstand gegaan, zoals ik dat doe. Harder werken, doorgaan. Ook wel geprobeerd ruimte te maken voor mijn gevoel. Ik probeerde het ook op de spirituele manier weg te werken met gedachtes als ‘het hoort bij het leven’ en ‘het is zijn keuze’. Ik probeerde het ook te begrijpen, dus ik heb nog gezocht naar van alles op internet. Ik heb de aantekeningen van onze gesprekken nagekeken om te kijken of hij daar al signalen had gegeven.

Ik heb filmpjes bekeken die hij gemaakt had en geprobeerd om daar een diepere boodschap in te vinden. En dat vond ik op zich ook wel. Toen ik terug hoorde wat hij zei met het nieuws wat ik wist, luisterde ik toch heel anders naar wat hij gezegd had. En dat raakte me ook wel en ik dacht ‘waarom heb ik het niet gezien en gehoord?’., ‘waarom is hij niet bij mij gekomen?’. Mogelijk wilde hij me geen schuldgevoel geven. En hij is wel naar een psychiater en psycholoog geweest, hij heeft wel hulp gezocht.

Gedachtes over de zinloosheid van het leven
Het duurde ook even en uiteindelijk belandde ik in een depressie, ik had in ieder geval zware depressieve gevoelens. Het leek wel alsof ik ook in zijn energie terecht was gekomen. Ik zat aan de keukentafel voorover gebogen, zodat ik niet te veel om me heen kon zien. En ik vroeg me af ‘waar gaat dit leven over’ ‘waar gaat het over in deze wereld, deze oppervlakkigheid, deze snelle maatschappij. En ik kon het antwoord niet vinden, sterk nog, ik werd er zo depressief van dat ik alleen nog maar voor me uit kon staren.

Hoe ik er weer uit kwam
En gelukkig vroeg mijn vriend me wat ik nodig had. En ik zei ik heb een wandeling nodig en appeltaart. We zijn gaan wandelen, gaan luchten, aarden, ik heb gepraat, mijn verhaal gedaan, verdriet gevoeld, de leegte gevoeld. En uiteindelijk waren dat stappen de goede kant op en heeft me dat heel erg geholpen.

De depressie dwingt je om tot je essentie te komen
Nu help ik ook mensen vanuit mijn rol als psychotherapeut en Kundalini Yoga leraar met depressie. En ik heb ontdekt dat de combinatie van praten, mediteren, yoga een hele goede sleutel is. En dan niet alleen gewoon praten, maar therapeutisch praten, interventies doen. Mensen voelen zich begrepen, gehoord.

Het gaat er feitelijk niet om om heel diep te tasten in het verleden en op zoek te gaan naar de oorzaken en medicatie voor te schrijven, zoals in de psychiatrie gebruikelijk is. Wat bovendien trajecten van jaren zijn. Maar het gaat er wel over om iets heel dieps wat verborgen is voor de persoon zelf weer tevoorschijn te halen. Het gaat over de zin van het leven, de reden waarom je hier bent als persoon, wat je hier komt brengen, wat je hier komt doen, dat je daar naar toe beweegt. Dat je zo zat wordt van alles wat je in het leven aan het doen bent, wat niet meer klopt, wat niet meer in lijn ligt met je ziel. Dat je dat gaat leven. En daar dwingt de depressie je eigenlijk toe.

De depressie vanuit de medische invalshoek bekeken
Vanuit medisch oogpunt gaat een depressie over een stoornis en dat betekent dat je medicatie moet nemen om je emoties te balanceren. Dat gaat erover dat je jarenlange gesprekken hebt met psychiaters die stapje voor stapje gaan zoeken naar het verleden en daar met je over gaan praten.

Verbinding maken met het gevoel dat je niet wilt voelen
Terwijl in mijn beleving gaat het heel erg over wat wil je niet voelen? Wat stop je weg? En als je die gevoelens toelaat en dat gaat voelen, maak je ruimte voor wie je helemaal bent. Als je stukken van jezelf verdringt, dan voel je geen verbinding meer met je essentie.

Kom in beweging
Vaak gaan mensen dan ook niet meer naar buiten of juist urenlang achter de TV zitten, in je bed liggen, computerspelletjes doen om maar af te leiden van dat waar het echt over gaat. En in een depressie gaat het erover dat je in beweging komt. Letterlijk. Dus je gaat naar buiten, je hebt een dagritme. Je zorgt er in ieder geval voor dat je elke dag in de frisse lucht komt. Aarden is enorm belangrijk. Aarden betekent met je voeten op de grond, contact maken met je gevoel, wandelen, je lichaam in beweging brengen. En vanuit die beweging dat alles wat je hebt vastgezet weer losmaken. Dat is eigenlijk de basis.

Kom weer onder de mensen
En als je dat licht van buiten weer ziet en dan is het ook belangrijk om contacten te maken, om sociaal te zijn, om onder de mensen te komen. Want je bent ergens ook heel erg eenzaam. En die eenzaamheid houd je eigenlijk in zijn greep. Dat heeft ook een fijne kant, want je hoeft niks. En het leven gaat wel door zonder jou. En daar komen dan allerlei negatieve gedachtes bij en dat helpt niet.

Een combinatie van dingen die je helpen
Dus wat wel helpt is naar buiten, er op uit, beweging. En dan op zoek gaan naar die gevoelens die je onderdrukt. En dat kan op een aantal manieren.

Meditatie is een hele mooie rustige manier. Er zijn ook speciale meditaties voor depressie. Dan doe je 11 minuten per dag die meditatie en als je dat 40 dagen achter elkaar doet dan ga je echt merken dat dat helpt. Dat je echt iets aan het transformeren bent, zonder dat je daar allerlei gesprekken over hoeft te voeren.

Een andere manier is om yoga oefeningen te doen. Yoga gaat over beweging, jezelf in beweging zetten en dat is een vergelijkbare actie.

En dan heb je nog de gesprekken met een psychotherapeut, psychiater of psycholoog. In mijn geval als Integratieve Psychotherapeut ga je op zoek naar dat gevoel dat niet gevoeld wil worden. Dat ga je in verbinding brengen met de persoon. En daardoor komen ook bepaalde kwaliteiten weer terug en tot je beschikking. En ga je letterlijk weer opbloeien en groeien. Dat is echt prachtig.

Letterlijk over de drempel gaan
En dat vereist wel een bepaalde basis. Het is nou niet zo dat mensen met depressie zeggen ‘oh ja laten we dat maar doen’. Nee die moeten de drempel over en die moeten soms letterlijk aan de hand mee naar buiten genomen worden.

Na de depressie kom je in een totaal andere wereld
Dus het is eigenlijk heel mooi om met mensen op deze manier aan de slag te gaan, omdat het gaat over zingeving, over je essentie, over wie je ten diepste bent. En als dat weer vrij komt en als mensen dan weer gaan opbloeien dan zie je een hele heldere blik. Dan zie je mensen die bijna door je heen kijken, omdat ze transparant worden. Omdat ze contact hebben met zichzelf en vanuit dat contact met zichzelf in de wereld durven zijn, hun kwaliteiten in de wereld zetten en hun vreugde en energie weer delen. En dan zitten ze in een positieve spiraal en dat is prachtig om te zien.

Afsluitend, het was niet zo heel erg fijn om over depressie te schrijven of te beginnen. Ik vond het ook wel even lastig, ik werd ook emotioneel toen ik weer terug dacht aan mijn eigen ervaringen. En tegelijkertijd ligt er zo iets moois aan de horizon. Dat gun ik iedereen. Dus dit moest opgeschreven worden vandaag.

Wil je hierover in gesprek gaan of ken je iemand die hier in zit, of gun je iemand die hier in zit iets anders, of heb je zelf dit soort issues, laat het me weten. Ik help je graag. Ik wens je een hele fijne, zonnige dag.

Jacqueline
Geplaatst op 07 Nov 2016 door Jacqueline


psycholoog gooi
Jacqueline Evers
  • Geregistreerd therapeut
  • Afspraak op korte termijn
  • Vergoedingen mogelijk
Vraag of interesse?

Neem dan vandaag nog even vrijblijvend contact met mij op.
Ik hoor graag van je!

contact
Ik ben lid van:
psycholoog registratie NVPA registratie RBCZ van psycholoog Gooi